چشم از مهمترین راههای ورود تصویر به دل است. برای مهار نگاه حرام باید دانست که دیده و دل به هم بستهاند.
در روایات آمده که آغاز روابط نامشروع از نگاه حرام است. باباطاهر نیز سروده است:
ز دست دیده و دل هر دو فریاد
که هر چه دیده بیند، دل کند یاد
بسازم خنجری نیشش ز پولاد
زنم بر دیده تا دل گردد آزاد
اما راهحل، کور کردن چشم نیست. نگاه را باید مهار کرد؛ نه بینایی را از میان برد.
آیتالله حاج آقا رحیم ارباب دو ادعا داشت: در عمر خود غیبت نگفت و غیبت نشنید، و نگاه حرام نداشت. در سالهای پایانی عمر، نزدیک به نود یا صدسالگی، نابینا شد. کسی خواست تسلیاش دهد که دیگر وضع بیبندوباری و بیحجابی را نمیبیند. پاسخ ایشان این بود که حتی در روزگار بینایی، یک نگاه حرام در عمرش نبود.
این کار شدنی است. آن بزرگوار گوشهنشین حجره نبود. بسیار اجتماعی بود، نماز جمعه را واجب میدانست و خودش آن را اقامه میکرد. با مردم نشست و برخاست داشت و در همان حال نگاه را مهار کرد.
پس هر کس باید نقطه ضعف خود را بشناسد؛ چشم، زبان یا عادتهای دیگر. سپس با مراقبت کوتاهمدت و نذری بازدارنده، مثل یک روز روزه در صورت نگاه حرامِ عمدی، اراده را تقویت کند. لغزش سهوی مقصود نیست؛ آنچه بازمیدارد، تصمیم آگاهانه بر ترک گناه است.
عهدین - عهد تا عهد ظهور امام زمان (عج)