تا ز دستت میرسد شو کارگر؛ این بیت، آخرین درس آیتالله حاج شیخ مرتضی طالقانی به شاگردش علامه محمدتقی جعفری بود. درسی کوتاه درباره غنیمت شمردن فرصت عمر.
آیتالله طالقانی از اوتاد و اهل مراقبه در نجف بود و آیتالله بهجت نیز با او رفاقت داشت. سالها در اطراف طالقان چوپانی میکرد. زمینه پاک درونش سبب دستگیری الهی شد؛ طلبه شد، جدی درس خواند و مراقبت از نفس را هرگز رها نکرد.
دو سه روز به محرم مانده بود. علامه جعفری برای درس به حجره استاد رفت، اما استاد با اشاره فهماند که درس تعطیل است. شاگرد گمان کرد منظور تعطیلی محرم است و گفت هنوز چند روز تا محرم مانده. پاسخ این بود: نه، تعطیل است؛ روح رفته و فقط جسم مانده است. سپس «لا اله الا الله» گفت و اشک ریخت.
شاگرد فهمید این تعطیلی همیشگی است و استاد از رفتن خود خبر میدهد. پس خواست که یک درس دیگر بدهد. استاد این بیت را خواند:
تا ز دستت میرسد شو کارگر / چون فتی از کار، خواهی زد به سر
دو سه روز بعد، آیتالله طالقانی از دنیا رفت. پیام این درس روشن است: تا توان و فرصت هست، باید کار خیر کرد. وقتی توان از دست برود، جز حسرت چیزی نمیماند.
عهدین - عهد تا عهد ظهور امام زمان (عج)