سیدی در زمان شیخ رجبعلی خیاط سخت گرفتار بود. علت دقیق گرفتاریاش روشن نیست؛ اما صورت این حال در خواب نمودار شده بود و شیخ از آن آگاه شده بود.
در خواب، مجلسی برپا بود. امام زمان (عج) روی منبر نشسته بودند و شیخ رجبعلی خیاط یکسو روی زمین نشسته بود. مردم هم نشسته بودند و این سید نیز در جمع بود. با خود گفت اگر آقا نزدیک بیاید، دامان حضرت را میگیرد و درد دلش را میگوید.
امام زمان (عج) آمدند، اما به او اعتنا نکردند. نزد شیخ رجبعلی رفتند و فرمودند به این سید برسد.
نزدیک صبح از خواب بیدار شد. از غرب تهران تا خیابان مولوی دوید؛ همانجا که خانه شیخ بود. ظاهراً هنوز نماز صبح نخوانده بود. شیخ مرحوم نماز شب را خوانده بود و یا نشسته بود نماز صبح را بخواند، یا تازه آن را تمام کرده بود.
سید رسید، خود را به دامان شیخ انداخت و گریست. پرسیدند: سید، چه خبرت است؟ گفت: آقا، من را به تو سپردند. و همین را تکرار کرد؛ چون در خواب، امام زمان (عج) فرموده بودند به این شخص برسد. شیخ تبسم کرد و گفت به او خواهد رسید.
عهدین - عهد تا عهد ظهور امام زمان (عج)