هر کس دلش گرفته و میخواهد درد دل کند، بهترین مخاطب را دارد. با امام زمان (عج) حرف بزن؛ سفره دلت را پیش حضرت باز کن، در مسجد، در حرم یا در گوشهای خلوت.
آیتالله سید محمدهادی میلانی (ره)، از مراجع بزرگ مشهد و استاد رهبر معظم انقلاب در مباحث فقهی، نام امام زمان (عج) را بالای سر خود نصب کرده بود و زیر آن نوشته بود:
بالای سرم نام تو را نقش نمودم / یعنی که سر من به فدای قدم تو
بزرگان اهل معنا افتخارشان نوکری حضرت بقیةالله (عج) بود. هر دستورالعملی که میدادند، به نحوی مردم را به در خانه امام زمان (عج) راهنمایی میکرد. پس چرا با حضرت حرف نمیزنیم و سفره دل را پیش ایشان باز نمیکنیم؟
بسیاری درد دلشان را پیش هر کس و ناکس میبرند و آبرو و اعتبارشان را از دست میدهند. راز انسان مانند خون اوست و نباید در رگ دیگری جریان پیدا کند. درد دل را باید به در خانه آقایی برد که حافظ اسرار و امین خداست؛ کسی که نهتنها میشنود، بلکه میبیند و به اذن خدا میتواند گرهگشایی کند.
یکی از بزرگان بیش از پنجاه سال، هر عصر جمعه کارهایش را کنار میگذاشت و برای حضرت عریضه مینوشت. نامهای ساده با سلام و صلوات در آغاز و پایان، و در میانه هر حاجتی که در دل است. چنین عریضهای را میتوان در حرم حضرت فاطمه معصومه (س) داخل ضریح انداخت.
امام زمان (عج) کنار ما هستند. ما ایشان را نمیبینیم، اما ایشان ما را میبینند. وقتی علی بن مهزیار پس از سالها جستوجو به محضر حضرت رسید، حضرت به او فرمودند:
يَا أَبَا الْحَسَنِ، قَدْ كُنَّا نَتَوَقَّعُكَ لَيْلًا وَنَهَارًا، فَمَا الَّذِي أَبْطَأَ بِكَ عَلَيْنَا؟
ای اباالحسن، ما شب و روز چشمانتظارت بودیم؛ چه چیز تو را از آمدن نزد ما به تأخیر انداخت؟
علی بن مهزیار عرض کرد کسی را نیافته بود که راهنماییاش کند. حضرت با انگشت مبارک بر زمین خطی کشیدند و فرمودند: «لا»؛ یعنی بهانه نیاور. مانع در خود ماست، نه در دوری امام.
ای خواجه درد نیست، وگرنه طبیب هست
برای برقراری این ارتباط، اعمالی مانند خواندن دعای عهد و تلاوت قرآن سفارش شده است. به جای دنبال کردن راههای پراکنده، میتوان خود و خانواده را در پناه امام زمان (عج) قرار داد؛ هر کس از خانه بیرون میرود، خود را به حرز و پناه حضرت بسپارد.
عهدین - عهد تا عهد ظهور امام زمان (عج)