چرا توفیق عبادت و آرامش را از دست می‌دهیم؟ (علل سلب توفیق در کلام حجت‌الاسلام عالی)

چرا حالِ دعا، سحرخیزی و آرامش در خانه را نداریم؟ بررسی نقش اعمال و اثر اسم «حسیب» الهی بر زندگی انسان از نگاه حجت‌الاسلام مسعود عالی.

سلب توفیقات؛ چرا از لذت عبادت محروم می‌شویم؟

گاهی در زندگی احساس می‌کنیم که دلمان به دعا نمی‌رود، سحرخیز نیستیم و حتی در خانه‌هایمان آن آرامش لازم را نداریم. حجت‌الاسلام مسعود عالی در برشی از کتاب «محشر، حساب و سوال، حبط و تکفیر»، پرده از حقیقتی مهم برمی‌دارد: ما چوبِ کارهای خودمان را می‌خوریم.

وقتی اثرِ «اسم حسیب» نمایان می‌شود

وقتی موفق به انجام خیراتی مانند نماز اول وقت، نماز شب یا داشتنِ حالِ خوشِ زیارت نمی‌شویم، معمولاً به دنبال دلایل بیرونی می‌گردیم. اما واقعیت این است که این محرومیت‌ها، نتیجه مستقیم عملکرد خودِ ماست. خداوند متعال با اسم «حسیب» (حسابگر)، دقیقاً به اندازه کردار و نیات ما، مسیرهای معنوی را برایمان باز یا بسته می‌کند.

«متوجه نیستیم که یک کاری کرده‌ایم، داریم چوب آن را می‌خوریم و اثرِ اسمِ حسیبِ خدا ما را گرفته است. اما باز هم وضع خودمان را عوض نمی‌کنیم!»

عبرتی از شهید مطهری (ره) و مرحوم میرزاعلی آقا شیرازی

داستانِ جالبِ استاد شهید مطهری درباره مرحوم میرزاعلی آقا شیرازی، درس بزرگی برای ما دارد. ایشان که خود اهل تهجد و سحر بودند، پس از یک شب که به دلیل مشغول شدن به اشعار، توفیق سحرخیزی را از دست دادند، بلافاصله متوجه شدند که علتِ محرومیتِ سحر، همان “شعر خواندنِ” شب قبل بوده است.

این یعنی اولیای الهی، به شدت مراقبِ کوچک‌ترین تغییرات در توفیقات معنوی خود بودند و ارتباط میان «اعمال روزانه» و «توفیقاتِ شبانه» را به خوبی درک می‌کردند.

چگونه توفیقات را بازگردانیم؟

• خودآگاهی: هرگاه بی‌توفیق شدیم، اولین قدم این است که به جای توجیه، به بررسی اعمال گذشته‌مان بپردازیم.
• تغییر وضع: تا وقتی رفتارمان را تغییر ندهیم و از گناهان یا کارهای لغوی که توفیق را سلب کرده‌اند فاصله نگیریم، وضعیت تغییر نخواهد کرد.
• مراقبت از لحظه‌ها: همان‌گونه که شهید مطهری اشاره کرد، برخی مشغولیت‌های ساده (حتی اشعار) می‌توانند باعث از دست رفتنِ توفیقِ سحر شوند.

این مطلب برشی از کتاب «محشر، حساب و سوال، حبط و تکفیر» است. برای دسترسی به کتاب‌ها و مطالعه بیشتر می‌توانید از طریق سایت رسمی اقدام فرمایید.